Qeveria PDK+AAK: Si mund të ndodhë dhe çfarë mund të jetë?

Adriatik Kelmendi

Artikujt tjerë

• Jo më tepër, edhe nëse Beogradi na e njeh sot pavarësinë
• Skitë e Kusturicës, krimi, mashtrimi dhe zhgënjimi
• Kush qeshet i fundit
• La vita è bella, Kosovo è bella
• Kosova, Serbia & dialogu me 2 fjali
• Mbi (keq)kuptimin dhe (keq)përdorimin e religjionit
• Gogoli Ahtisaari
• Jemi edhe më të izoluar seç ishim
• ’74, 81, ’90, ’98-’99, 08… ’16?!
• Një skenar i mbrapshtë për Kosovën

Pse PDK+AAK mund të hyjnë në qeverisje edhe pa Haradinajn si kryeministër? Cila është letra e fshehur e Thaçit? Përse ka gjasa që kjo qeveri të jetë narcisoide dhe më arrogantja deri më tash?

MUAJIN TJETËR në Kosovë do të kthehet si i pafajshëm Ramush Haradinaj, do të bëhet koalicion i AAK-së me PDK-në dhe qeveria e re që do të formohet do të jetë “Haradinaj 2”. Një pjesë e konsiderueshme e opinionit publik këto javë të fundit kanë fituar përshtypjen se kjo është një punë e kryer.

Meqë, vetë një vit më parë kam shkruar një analizë të gjatë për gjasat shumë të mëdha që PDK-në dhe AAK-në do t’i shtyjnë të bashkohen, siç kam bërë edhe para dy muajsh në një kolumne tjetër, si dhe në shumë paraqitje publike, këtu do të përpiqem të analizoj perspektivat e një ideje të këtillë bashkimi që ende është në rrafsh hipoteze.



E PARA: A do të ndodhë, vërtet?

Gjasat janë të mëdha se do të ndodhë, por vështirë se do të duket ashtu siç janë pritjet fillestare.

Ndonëse Hashim Thaçi ka qenë gjithnjë shumë i matur lidhur me një rikomponim të qeverisë dhe bashkimin edhe të AAK-së në koalicionin qeveritar, për mirëseardhje janë kujdesur që të flasin thuaja të gjithë të tjerët nga të gjitha “blloqet” e PDK-së.

Ideja gjithnjë ka qenë se PDK-së do t’i duhej një parti tjetër me kredibilitet në mënyrë që të shmangë vështirësitë që mazhoranca të ketë votat në Kuvend në tetik, gjë që në perspektivë do të mund ta bllokonte vendimmarrjen ose ta rrëzonte qeverinë.

Plus kësaj, që muajt në vazhdim do të jenë të përshkuar me dialogun me Beogradin, me nevojën për të marrë vendime të rëndësishme e të rënda për vendin, përfshirë këtu edhe veriun, llogaritet që fatura për të mirë o për të keq të shpërndahet në sa më shumë hisenikë.

Në anën tjetër, siç kemi dëgjuar kalkulimin e AAK-së, kjo parti synon që ta marrë kështjellën nga brenda. Analiza e brendshme ka treguar se gjasat janë të vogla që ky subjekt të shënojë shtrirje të gjerë jorajonale, e cila do t’i bënte fitues të zgjedhjeve të ardhshme, bashkë me dështimin e mëhershëm për t’u bashkuar në një listë me LDK-në, atëherë rezultati: pse të priten zgjedhjet?!

Shto këtu edhe disponimin e vazhdueshëm të ambasadave të fuqishme për të parë një qeveri sa më stabile në vend, e pashmangshmja duket e paevitueshme.

Mirëpo, sërish pozicionin më problematik këtu e ka AAK-ja. Duket se ka folur shumë herët. Tashmë një pjesë e kryesisë së partisë dhe e elektoratit ka filluar që ta shohë veten si pjesë të qeverisë së përbashkët me PDK-së, kurse një pjesë tjetër ndjehen të çuditur – thënë së buti – nga gatishmëria për të hyrë në koalicion me partinë që e kanë kritikuar më së shumti. Kjo i bie që për AAK-në kthim prapa, pa pasoja, vështirë se ka.

Dhe gjithsesi Thaçi, si një maestro i dëshmuar i kthimit të situatave në dobi të vet, jo rastësisht ka heshtur deri më tash. Me pozën e atij të peshkatarit me përvojë që nuk i shtin këmbët në llumë, por peshkon nga fresku i hijes së shelgjes, ai është duke pritur që peshku ta gëlltisë sa më fort karremin. Në fund do t’i ketë të gjitha opsionet e hapura.

Nëse s’do që ta dorëzojë postin e kryeministrit për t’u bërë president, atëherë ai do të mund të thotë se kurrë nuk ka pranuar skenarin e koalicionit PDK-AAK me Haradinajn kryeministër. Këtë do të mund ta arsyetojë me diferencën e madhe në numrin e votave nga zgjedhjet e fundit, mosgatishmërinë e ministrave aktualë dhe kryesisë së PDK-së për të dhënë postin e udhëheqësit të qeverisë, si dhe – ndoshta kryesorja – në kërkesat e shteteve të Quintit për të vazhduar si shef ekzekutivi deri në zgjedhje.

Natyrisht, do të mund të tregohet zemërgjerë, duke i ofruar AAK-së gati gjysmën e qeverisë, në mënyrë që të fitojë shumicën në Kuvend dhe stabilitetin e shumënevojshëm. Në fund të fundit, nëse sheh probleme, mund të stimolojë zgjedhjet e parakohshme dhe të llogarisë që së paku të përsërisë rezultatin zgjedhor.

Në një konstelacion të këtillë të situatës, AAK-ja që ka kërcyer pa bërë hop, mund të ketë shumë pak opsione të favorshme në dorë. Tërheqje, si? Mobilizim votuesish, si?



E DYTA: Si mund të duket?

Nëse ndodhë ka gjasat të jetë qeveria më narcisoide, e si rrjedhojë edhe më arrogantja deri më tash në vend. Këtë do të duhej ta kenë parasysh ata që do të mund të ulen hipotetikisht në një kabinet të ri qeveritar të përbërë nga PDK e AAK dhe të mundohen ta bëjnë të kundërtën, pasi që kjo arrogancë do të mund ta dëmtonte Kosovën në përmasa të paparashikueshme.

Dhe këtu fare nuk e kam parasysh atë që mund të mendohet si arsyeja e parë që do të ndikojë në arrogancën e një Qeverie PDK-AAK, e që shumë njerëz do ta shihnin nga e kaluara si drejtues të UÇK-së, bizneset e fuqishme, ose strukturat besnike në terren. Arroganca kryesore do të mund t’iu imponohej kur do të vetëkrahasoheshin me opozitën që do të mbetej e mbledhur në LDK e “Vetëvendosje!”.

Në sytë e një pushteti të përbërë nga PDK-ja e AAK-ja, partia më e madhe opozitare, LDK-ja, do të shihej si një subjekt amorf, i zënë në mes të inateve personale të anëtarëve kryesorë e me jo shumë elan, e cila, sipas tyre, ka pak gjasa të rritet aq sa për ta marrë pushtetin.

E “Vetëvendosjen!” do ta konceptojnë si të izoluar në aktivizëm lehtë të menaxhueshëm nga pushteti dhe pa shumë perspektivë për të ardhur në qeverisje nëse nuk do të ketë mbështetje të paekuivoke ndërkombëtare, me theks të veçantë në përkrahje të SHBA-së.

Me dioptrinë e qeverisë PDK-AAK, kjo opozitë do të jetë fare e parrezikshme për ta dhe do të konsiderohet si biletë e sigurt për destinacione afatgjata në pushtet.

Për të mos ndodhur ky skenar jo i pëlqyeshëm për Kosovën, PDK dhe AAK do të duhej të mos humbnin kontaktin me qytetarin dhe zërin e pavarur të tyre.

Në të kundërtën, qytetarët do të ishin ata që do ta paguanin haraçin.



TË MOS HARROHET: Sundimi dhe qeverisja shpesh dallohen vetëm nga një vijë shumë e hollë ndarëse. Diçka që imponohet të përsëritet gjithmonë.



adriatik@kohavision.net

Twitter: @adriatikk

 

Komente (14)Shpërndaje artikullin

• 22:49Bayern - kampioni i ri i Evropës
• 22:40Vatikani shenjtëron një prift të njohur për luftën kundër mafias
• 22:36Paris: Ushtari sulmohet me sqepar
• 22:34Fieri heq simbolet e partive politike në qendër të qytetit
• 22:25“Ruby” gënjeu hetuesit
• 22:17Telefoni “po i ul kokën shoqërisë”
• 22:14Luftime në qytetin strategjik sirian të Qusairit
• 22:08Gashi fiton kryemeçin e mbrëmjes "Gani Muhaxheri"
• 22:00Vazhdon bilanci negativ tregtar
• 21:57Vejusha e zezë’ shpërthen veten, 11 të plagosur